Στείλε στους φίλους σου ένα απόσπασμα από το βιβλίο και
μπές στην κλήρωση για ένα δώρο

Βιβλίο Μικρές Ιστορίες Εξαπάτηση Απόσπασμα 1

Ο Σκύλος
Πώς το έκανα αυτό; µου είπε µε µάτι βουρκωµένο ενώ χάιδευε µε περισσή αγάπη το σκύλο µου.
∆εν είχα όρεξη, αλλά ήθελε πολύ να µου διηγηθεί και την άφησα.
Είχα κι εγώ ένα σκύλο. Τον Τζακ. Κοπράκι, αλλά τόσο έξυπνος! Ένας κανελής, εξαδάχτυλος, µε µεγάλη ουρά και µάτια που µιλούσαν. Παιχνιδιάρης και καλόκαρδος. Είχα την εντύπωση πως αυτός ο σκύλος χαµογελούσε.
Μετά έµεινα έγκυος στην κόρη µου. Φοβόµουν να τον έχουµε τώρα µε το παιδί κι έτσι τον έστειλα στα πεθερικά µου. Έχουν ένα µεγάλο κτήµα στην Ξάνθη.
Θα τον τάιζαν, θα τον πότιζαν, µια χαρά θα ’ταν.

share on Facebook
share on Google+
share on Twitter
share on Pinterest

Βιβλίο Μικρές Ιστορίες Εξαπάτηση Απόσπασμα 2

Η Κοκκινομάλλα
Με τα φουστανάκια της, τα τακουνάκια της, τα αφράτα µπρατσάκια της, τα κόκκινα µαλλάκια της, περπατούσε στο δρόµο και σκορπούσε ταραχές. Καλοφαγού καθώς ήταν, έτρωγε πάντα σε καλοστρωµένο, πλούσιο τραπέζι. Τσιµπολογούσε νεαρούς, γευµάτιζε αρσενικούς, δειπνούσε γκουρµέ άντρες. Τριγυρνούσε από τραπέζι σε τραπέζι µε ελαφράδα ξωτικού και δοκίµαζε από όλα.

share on Facebook
share on Google+
share on Twitter
share on Pinterest

Βιβλίο Μικρές Ιστορίες Εξαπάτηση Απόσπασμα 3

Το Τάμα
Παρά την προχωρηµένη της ηλικία, είχε µια επιθυµία, έναν καηµό, µια λαχτάρα. Να βρει ένα σύντροφο. Έναν άντρα καλό και συµπαθητικό να περάσει το υπόλοιπο της ζωής της. Εδώ και είκοσι τρία χρόνια ανέβαινε στην Παναγία της Τήνου και ζητούσε από τη Χάρη της να τη βοηθήσει. Κάθε µήνα, µε ήλιο και βροχή, ανέβαινε γονατιστή ως την Πόρτα της. Τα τελευταία χρόνια πονούσαν τα γόνατά της. Μερικές φορές αφόρητα. Έσφιγγε τα δόντια κι ανέβαινε. Για το Τάµα.

share on Facebook
share on Google+
share on Twitter
share on Pinterest

Βιβλίο Μικρές Ιστορίες Εξαπάτηση Απόσπασμα 4

Το Ζιζάνιο
Μια µέρα φύτρωσε ένα περίεργο ζιζάνιο. Ψήλωνε και φούντωνε ώσπου έπνιξε τη γλάστρα µε τον ταλαίπωρο άνιθο. «∆εν πειράζει», µονολόγησε η γριά, «θα βάλω από τούτο στο φαΐ». Η νοστιµιά της πίτας ήταν απερίγραπτη. Η όρεξη της γιαγιάς άνοιξε και µαζί όλων των γιαγιάδων του χωριού. Μαζεύονταν τις Κυριακές στο σπίτι της και µαγείρευαν ωραία φαγητά µε ζιζάνιο. Ξεχνούσαν την πρωινή λειτουργία της εκκλησίας κι ο εσπερινός τις έβρισκε όλες µαζί να τρώνε και να διασκεδάζουν σαν έξαλλες µαινάδες.

share on Facebook
share on Twitter
share on Pinterest

Βιβλίο Μικρές Ιστορίες Εξαπάτηση Απόσπασμα 5

Το Ναυάγιο
Ο Νίκος, µούτσος στο καράβι, πετούσε τα σωσίβια, εµψύχωνε τον κόσµο, βοηθούσε τα γυναικόπαιδα. Αυτός κι ο καπετάνιος έµειναν στο πλοίο. Μέχρι τέλους.
Το πλοίο πήρε κλίση κι έµεινε µισοπνιγµένο στα είκοσι µέτρα βάθος. Από εκεί τους πήραν το ξηµέρωµα, σώους.
Έγινε ήρωας. Όλοι µιλούσαν για τον Νίκο. Εφηµερίδες, τηλεοράσεις, διαδίκτυο. Το όνοµά του έγινε σύµβολο του καλού ναυτικού. Του ανθρώπου που δεν εγκαταλείπει το πλοίο, του ανθρώπου που θυσιάζεται για το κοινό καλό. Πήρε αύξηση και προαγωγή.

share on Facebook
share on Google+
share on Twitter
share on Pinterest

Βιβλίο Μικρές Ιστορίες Εξαπάτηση Απόσπασμα 6

Το Παιχνίδι
Η Μίτσα ανασηκώθηκε από το κρεβάτι και τους έκανε νόηµα. «Για καθίστε ένα λεπτό που σας θέλω. Σήµερα είναι Σάββατο...» άρχισε να λέει ενώ το µάτι της µπιρµπίλιζε πονηρά και το χέρι της ίσιωνε το καλοσιδερωµένο σεντόνι. «Όπως ξέρετε, υπάρχει το ενδεχόµενο τη ∆ευτέρα να µην ξυπνήσω. Το χαρτί είναι σήµερα στης Τουτούλας και θέλω να πάω».
Η βαριά ατµόσφαιρα έδωσε τη θέση της στη συνενοχή και τη διασκεδαστική σκανταλιά.

share on Facebook
share on Google+
share on Twitter
share on Pinterest