Σκέψεις με αφορμή την παράσταση στο εθνικό θέατρο

faih, kokkinopoulou, exapatisi, mamayabooks,

Υπουργός (Ε. Βενιζέλος) κατεβάζει πίνακα από γκαλερί.
Έξω από το θέατρο Χυτήριο πέφτει ξύλο και διακοπτεται η παράσταση.
Βιβλία καίγονται ( Ψωμιάδης καίει επιδεικτικά σε πλατεία της Θεσσαλονίκης το βιβλίο του Ανδρουλάκη )…
Ο Νταλάρας περνά τη ζωή του προσπαθώντας να κλείσει το στόμα του Πανούση.
Υπάρχουν όρια στην τέχνη; Αν ναι, ποιά είναι αυτά; ποιός τα βάζει; με ποιό σκεπτικό;
Τι είναι τέχνη;
Ποιός και πώς ορίζει τι είναι τέχνη;
Τι λέει το ελληνικό σύνταγμα και οι νόμοι;
Αν κάποιος πιστεύει ότι «κάνει τέχνη» αλλά το κοινό έχει αντίθετη γνώμη; Ποιός έχει δίκιο;
Υπάρχει καλή και κακή τέχνη, ποιός και πώς και με ποιό δικαίωμα το ορίζει αυτο; (ο Βαν Γκογκ είναι γνωστο πως αναγνωρίστηκε μετά το θάνατό του)
Ο Νταλί ήταν φασίστας αλλά… η τέχνη του; Πώς γίνεται αυτό;
Η στρατευμένη τέχνη είναι τέχνη;
Η προπαγάνδα μπορεί να γεννά τέχνη;
Η τέχνη είναι άμυνα ή έχει επιθετικά και εγωιστικά χαρακτηριστικα;
Αν κλέψεις μια κιθάρα γιατί είσαι φτωχός και θέλεις να παίξεις μουσική, είσαι κλέφτης ή καλλιτέχνης;
Πώς γίνεται ένας άνθρωπος τσιγγούνης, κακός… να δημιουργεί τέχνη;
Η αληθινή τέχνη είναι θέμα παιδείας ή πρέπει να έχει τη δύναμη να γίνεται κατανοητή από όλους;
Η σπουδαία τέχνη επιβιώνει οπωσδήποτε; Τότε γιατί από την τόσο πλούσια παραγωγή θεατρικών έργων της αρχαιότητας μας έμειναν (από τύχη) τόσο λίγα έργα; Γιατί δεν έχουμε ούτε ένα έργο του Θέσπι (πατέρα της τραγωδίας και πρώτου ηθοποιού);
Τα ερωτήματα γεννούν νέα ερωτήματα…
Η απάντηση κατά τη γνώμη μου είναι μια: Απόλυτη ελευθερία.
Ας πωλείται ο «Αγων μου» στα βιβλιοπωλεία. Δεν θα το αγοράσω. Έχω την ευθύνη των επιλογών μου αλλά όχι την ευθύνη των επιλογών των άλλων…