Πολλά χρόνια στο κομμωτήριο…

faih, kokkinopoulou, exapatisi, mikres, istories,

Ενώ χάζευα ένα περιοδικό προσπαθώντας να αποφύγω τις πολλές κουβέντες, η κοπέλα που μου έβαφε τα μαλλιά μιλούσε με τη βοηθό της και της έλεγε για το τσαντάκι gucci (500 χιλιάδες δραχμές) που κατάφερε να αγοράσει μετά από αιματηρές οικονομίες. Την υπόλοιπη ώρα, έμεινα να διαβάζω την ίδια πρόταση στο περιοδικό μια και το μυαλό μου είχε κολλήσει στην αδιανόητη δήλωση. Αυτό το νεαρό κορίτσι που έτρωγε τα νιάτα του στην ορθοστασία, εισπνέοντας για ώρες χημικά από τις βαφές, είχε όνειρο να αγοράσει ένα τσαντάκι. Να το κάνει τι; Να το φορέσει με τι ρούχα; Να πάει που; Να τη δει ποιός; Να αιστανθεί τι;
Θα μου πείτε γούστο της και καπέλο της, δούλευε και ξόδευε τα χρήματά της όπως ήθελε. Φυσικά. Το θέμα είναι ότι, όπως οι περισσότεροι έλληνες της εποχής εκείνης, είχε βασίσει την ευτυχία της, την ευημερία, την καταξίωση, σε μια τρύπα. Το «φαίνεσθαι». Άραγε τι σκέφτεται σήμερα (πιθανόν άνεργη) όταν ανοίγει την ντουλάπα της και βλέπει το τσαντάκι; Άραγε τι θα «διδάξει» στα δικά της παιδιά; Μμμμμ…

Η σοφία αποκτάται μέσα από τον πόνο και την οδύνη. Είμαι αισιόδοξη.