Ο Λίο

lio, skylos, filos, faih, kokkinopoulou, mamayabooks, exapatisi,

Όταν τον πρωτοείδα ανατρίχιασα. Όλος μια αιμάτινη σάρκα. Με πλησίασε, κι εγώ περισσότερο από υποχρέωση και οίκτο, του πασάλειψα τις πληγές με το υγρό που μου σύστησε ο γιατρός. Αφτιά δεν είχε: » Έπρεπε να τα κόψω γιατί είχαν λιώσει από το οξύ που του έριξαν» μας είπε και κοιταχτήκαμε αμήχανα.
«Πώς θα τον αγαπήσω;» αναρωτιόμουν και ένιωσα ενοχή για τη σκέψη μου αυτή.
Κι έπειτα σήκωσε τα μάτια του και με κοίταξε. «Τι όμορφα μελιά μάτια είναι αυτά; Τι γλυκό, ζεστό βλέμμα;»
Σε όλη μου τη ζωή είχα την ευτυχία να έχω την συντροφιά ενός σκύλου: του Τζαχάν, της Μπιζού, της Βόλτας, της Μέλης.
«Μα πώς θα τον αγαπήσω έτσι χάλια που είναι;» σκεφτόμουν με αγωνία. Χα. Ανόητη γυναίκα, έγινες 40 χρονών και τίποτα δεν έμαθες;

Τον λατρεύω. Αυτός κι εγώ, εγώ κι αυτός, παντού μαζί, αχώριστοι. Επικοινωνούμε βαθιά, μιλάμε χωρίς λέξεις. Θάλασσα αισθημάτων και τρυφερότητας.
Γνωρίζω πως η ανθρωποκεντρική του φύση θα τον έκανε να με αγαπάει ακόμα και αν του φερόμουν άσχημα (το έχω δει να συμβαίνει με άλλους σκύλους και με γεμίζει απέραντη θλίψη).
Με αγαπάει στ αλήθεια ή απλώς δεν έχει άλλη επιλογή παρά μόνο την αγάπη; Ερωτήματα ανθρώπινης ψυχολογίας που ποσώς τον απασχολούν.
Τον θαυμάζω για το κουράγιο και την ανωτερότητά του να αγαπά και να εμπιστεύεται τους ανθρώπους παρόλο το κακό που του έκαναν.
Τον γουστάρω γιατί είναι καλόκαρδος, πρόσχαρος, αξιοπρεπής και ευγενικά υπερήφανος.
Τον εκτιμώ γιατί είναι σοφός χωρίς να κάνει επίδειξη.
Είναι διακριτικός και ζηλιάρης.
Είναι όμορφος σαν άγγελος.
Είναι και αλητάκος.
Με γεμίζει δύναμη και αισιοδοξία.
Μέσα από τα μάτια του διακρίνω τον καλό μου εαυτό.
Με κάνει καλύτερο άνθρωπο.
Ο Λίο μου.